Zeventien droombanen en een eredoctoraat

27 januari 2010

Omdat Imec vorig jaar vijfentwintig jaar werd, deelde de KU Leuven een eredoctoraat uit aan Wim Roelandts. De Vlaming stond twaalf jaar aan het hoofd van FPGA-maker Xilinx, dat uitgroeide tot marktleider in programmeerbare logica. Roelandts kreeg het eredoctoraat vanwege zijn unieke managementstijl, waardoor iedereen in het bedrijf – van de applicatie-engineers tot de salarisadministrateurs – doordrongen raakten van het belang van innovatie. Vandaag de dag adviseert hij liever.

Wie jarig is, trakteert. In de academische wereld zijn het doorgaans eredoctoraten die worden uitgedeeld, dus toen Imec afgelopen jaar vijfentwintig werd, besloot het met de KU Leuven om de Vlaamse halfgeleiderveteraan Wim Roelandts tot eredoctor uit te roepen. Roelandts was tot 2008 CEO van Xilinx en maakte het bedrijf de marktleider in FPGA’s. In 2007 was hij bovendien voorzitter van de Semiconductor Industry Association (Sia).

Roelandts studeerde elektrotechniek aan de Rijkshogere Techische School in Anderlecht. Toch eert Imec hem niet zozeer om zijn technologische prestaties maar om zijn unieke managementstijl. ‘De stijl die ik gebruikt heb, is altijd gericht geweest op innovatie. Technologie is natuurlijk zeer sterk gericht op innovatie, dat is de connectie’, aldus de kersverse eredoctor.

In zijn ogen is innovatie de levensader van technologiebedrijven. En aangezien innovatie van mensen komt, moeten die vooropstaan binnen een technologiebedrijf. De basisgedachte achter zijn filosofie is dat werknemers moeten willen werken voor een bedrijf, niet dat ze daartoe gedwongen worden. ‘Want ik wil dat ze 24 uur per dag voor me werken. Ik wil niet dat ze hun brein uitschakelen als ze om vijf uur ’s middags naar huis gaan, maar dat ze om drie uur ’s nachts wakker worden met een goed idee.’ Dat kan alleen als ze gemotiveerd zijn en als de gehele organisatie doordrongen is van het belang van innovatie.

Die aanpak is, zeker in de VS, gerust uniek te noemen, maar zoals Roelands het zijn toehoor voorschotelt, klinkt het allemaal volkomen logisch. ‘Mensen zijn veruit de grootste investering van je bedrijf’, zo hield hij een afgeladen Imec-auditorium voor. ‘Toch vraagt nooit iemand naar de return on people capital.’ Roelandts deed er dan ook alles aan om zijn mensen te motiveren, en met succes. Fortune nam Xilinx bijvoorbeeld op in zijn lijst van honderd beste bedrijven om voor te werken.

Speelden naast bedrijfsbelangen ook de menselijke belangen mee bij de keus om Xilinx op die manier te managen? ‘Absoluut’, zegt Roelandts. ‘Ik zeg altijd: zorg dat je een baan hebt die je leuk vindt, dan hoef je nooit naar je werk.’ Zelf heeft hij ook altijd volgens dat principe geleefd. ‘Ik heb weliswaar maar bij twee bedrijven gewerkt, maar daar heb ik zeventien functies gehad en elke was een droombaan. Dat betekent dat je soms een stapje terug moet doen. Na mijn studie ben ik repair engineer geworden bij HP. Mijn vrienden verklaarden me voor gek dat ik zo’n lage functie accepteerde. Maar volgens mijn professor kon ik het meeste leren door bij een testbedrijf te gaan werken, want die apparatuur moet beter zijn dan wat je ermee wilt meten. HP maakte de beste testapparatuur, dus die heb ik toen aangeschreven.’

Ook later heeft Roelandts een aantal keer een stap terug moeten doen om verder te komen. ‘Ik was op een gegeven moment de nummer twee van België. Ik kon uiteindelijk wel nummer een worden, maar verder was ik aan het eind van mijn progressie. Ik ben toen van sales en support overgestapt naar een lagere functie bij de marketing en R&D van HP in Grenoble. Op die manier kreeg ik allerlei nieuwe kansen.’ Op vergelijkbare manier vertrok Roelandts later richting Californië, waar hij tot op de dag van vandaag woont.

Pomp van vier dollar

In totaal heeft Roelandts Xilinx twaalf jaar lang onder zijn hoede gehad. ‘Ik wilde eigenlijk tien jaar CEO zijn, dat is nagenoeg gelukt. Alleen was er na die tien jaar een crisis in het bedrijf, dus toen kon ik niet weg en ben ik een beetje langer gebleven.’ Na zijn aftreden bleef hij nog een jaar lang bij Xilinx om de raad van bestuur voor te zitten. ‘Achteraf een fout’, moet hij toegeven. ‘Ik zag de dingen die de nieuwe CEO deed en zijn managementstijl is anders dan de mijne.’ Vanwege de frictie die dat opleverde, is hij uiteindelijk compleet weggegaan bij Xilinx. ‘Ik zeg overigens niet dat het een slechte manager is’, haast hij zich om eraan toe te voegen.

Na zijn pensionering is de Vlaming niet stil gaan zitten. Hij ziet het zelf vooral als een wisseling van de rol die hij speelt: van uitvoerend naar adviserend. ‘Ik heb bewezen dat ik CEO kon blijven en mijn portie publiciteit gehad. Nu kan ik op de achtergrond werken en die kennis aanwenden om anderen te helpen. Ik heb nog elke dag twee of drie afspraken. Nou ja, toen ik nog CEO was, waren dat er natuurlijk tien’, zegt de ex-CEO. Hij helpt start-ups en non-profits en heeft zitting in de bestuursraden van fabtoolmaker Applied Technologies, draadloos-netwerkbedrijf Aruba Networks en ESL-leverancier Coware.

Op het moment dat het gesprek gaat richting de liefdadigheidsinstellingen wakkert zijn enthousiasme aan. Zo is hij betrokken bij het El Camino-ziekenhuis en bij de San José State University. ‘Ook zit ik in het bestuur van het Center for Science, Technology and Society van Santa Clara University. Dat studeert op de impact van technologie op de samenleving, vooral met nadruk op hoe technologie gebruikt kan worden om mensen in bijvoorbeeld Afrika en India te helpen. Ze reiken daar elk jaar Tech Awards uit aan firma’s die iets doen dat werkelijk invloed heeft. Bijvoorbeeld nu een firma die een pomp heeft ontwikkeld die maar vier dollar kost. Een ander voorbeeld is een firma die een website heeft gemaakt die berekent wat de kosten zijn om iets te produceren en of het waard is om het voor de geboden prijzen te doen. Maar er wordt bijvoorbeeld ook gewerkt aan batterijtechnologie.’

Ontzag

Ook over de start-ups vertelt de kersverse eredoctor vol vuur. Voor dergelijke bedrijfjes is zijn medewerking goud waard, want naar een naam als Wim Roelandts luisteren investeerders wel. ‘Ik ben betrokken bij een bedrijfje, nu nog zonder naam, dat werkt aan een nieuwe computerarchitectuur gebaseerd op de menselijke hersenen. De huidige computers zijn zeer goed in het werken met nummers en karakters maar niet goed met beelden en spraakherkenning. Daar is het menselijke brein juist zeer goed. Je kunt naar een foto van twintig jaar geleden kijken en de persoon erop herkennen. Met een architectuur die eruitziet en werkt zoals de hersenen zouden computers veel beter worden in dat soort taken.’ Ook is hij betrokken bij een startend bedrijfje dat werkt aan digitale televisie.

Beide zijn gehuisvest in Silicon Valley, nog steeds the place to be voor halfgeleidergerelateerde business als je het Roelandts vraagt. De reden is ook hier weer: de mensen. ‘In Silicon Valley gaat het niet om de technologie zelf, maar om het gebruik van de technologie. Voor fabricage speelt de regio geen belangrijke rol meer, maar op het gebied van ontwerpen van chips is Silicon Valley nog altijd de plaats om te zijn. De reden is de grote concentratie van expertise. De meeste firma’s zijn er fabless: Xilinx, NVidia, Broadcom. Als je in Silicon Valley een chip maakt en je hebt ergens een probleem mee, dan werken drie van de top vijf mensen uit dat veld bij jou om de hoek. Dat wil niet zeggen dat je elders niet succesvol kunt zijn, maar in Silicon Valley kun je de mensen makkelijk bereiken en aantrekken.’

Met het succes van het fabless-model in het achterhoofd vindt Roelandts dan ook dat de veelgehoorde uitspraak dat technologie de fabricage volgt lang niet altijd hoeft op te gaan. Overigens is juist Xilinx minder fabless dan menigeen denkt. Sinds Roelandts heeft het bedrijf rond de vijftig chiptechnologen in dienst speciaal voor UMC, waar het zijn chips laat drukken. Die worden ingezet puur voor de ontwikkeling van UMC’s procestechnologie, dezelfde technologie die de foundry inzet voor zijn andere klanten. ‘Zolang wij maar de eerste waren’, zegt de ex-CEO over zijn idee. ‘We konden het ons gewoon niet veroorloven om oudere technologie te gebruiken. Ik heb het vaak gezegd: de meeste relaties zijn gebaseerd op geld. Maar dat was hier niet belangrijk. Wij maakten UMC een betere firma en dat was veel meer waard dan het geld dat we hun betaalden voor hun diensten. Als wij iets van UMC nodig hadden, dan kregen we dat.’

Tussen al het halfgeleidergeweld in Silicon Valley en Azië moeten we ook niet over het hoofd zien wat België met Imec in huis heeft, benadrukt Roelandts: ‘Ik ben voorzitter geweest van de Fabless Semiconductor Association en van de Sia. Ik ken de meeste semiconductorfirma’s, zowel fabless als bedrijven die productie doen. Ik ken de industrie werkelijk zeer goed en ik kan u verzekeren, overal waar ik kom, wordt met zeer veel ontzag over Imec gesproken. In Korea, Japan, Taiwan, China, bij Intel, bij Applied Materials, iedereen zegt: ‘Wauw, Imec is echt het beste researchcentrum voor halfgeleidertechnologie.’ Maar ik denk dat mensen hier zich niet realiseren wat voor een parel ze in huis hebben. Ik kan u verzekeren dat de Taiwanese regering van Imec afweet, maar ik weet niet of de Belgische regering weet dat de Taiwanese overheid Imec beter vindt dan haar eigen researchcentrum.’

Pieter Edelman

Terug naar overzicht