Vraag het de headhunter

12 december 2011

J.S. vraagt:

Tijdens de eerste ontslaggolf van de crisis verloor ik mijn baan bij het bedrijf waar ik al sinds mijn afstuderen als fysicus had gewerkt. Omdat ik al boven de vijftig ben, heb ik me wel even serieus zorgen gemaakt. Al wat je leest en hoort, is dat de banen binnen mijn leeftijdscategorie niet voor het oprapen liggen. En al zeker in deze tijd niet. Voor mij liep het echter compleet anders.

Eigenlijk ambieer is al sinds mijn afstuderen een functie met maatschappelijke relevantie. In plaats daarvan heb ik meer dan twintig jaar gewerkt aan fysische aspecten van chips. Toen ik mijn baan verloor, wist ik meteen dat mijn toekomst in het onderwijs lag. Ik heb geen gebruik gemaakt van het outplacementprogramma en ben gelijk de versnelde lerarenopleiding gaan doen. Een baan had ik ook meteen gevonden. Ik kon direct aan de slag op een middelbare school in mijn woonplaats.

Na enkele maanden lesgeven besefte ik echter dat ik een grote fout heb gemaakt. De leerlingen zijn totaal niet geïnteresseerd in techniek en het blijkt onmogelijk om orde te houden in de klas. Ik ben daarom, mede op verzoek van de schoolleiding, gestopt met lesgeven. Op de huidige arbeidsmarkt heb ik, zeker gezien mijn leeftijd, niets meer te zoeken. Maar tot aan mijn pensioen voor de klas staan, trek ik niet. Ziet u een uitweg?

De headhunter antwoordt:

Laten we even een paar feiten op een rij zetten. Je had geen enkele twijfel over het werk in het onderwijs. Je zoekt een baan met maatschappelijke relevantie. Je bent zonder enige ervaring met het onderwijs voor een groep pubers in het vervolgonderwijs gaan staan. Dit was niet succesvol. Daarna ben je gestopt met je opleiding en met lesgeven.

Nu kan ik natuurlijk zeggen dat het mij niet verbaast wat je is overkomen – dat doet het ook niet – maar daar schieten we weinig mee op. Niemand zou het beter hebben gedaan zonder enige begeleiding en opleiding. Je hebt nota bene niet eens een stage gevolgd in het onderwijs. Dat moest nog allemaal komen. Ik vind dat je een dusdanig gemotiveerde (beroeps)keuze niet zomaar overboord moet zetten. Niet dat ik je assumptie onderschrijf dat je gezien je leeftijd niets meer te zoeken hebt ‘op de huidige arbeidsmarkt’, maar vanwege je motivatie. Jij wilt in het onderwijs werken.

Dat wil niet zeggen dat je dan ook meteen een groep onwillige, ongemotiveerde pubers moet kunnen boeien. Daar heb je wel heel speciale vaardigheden en een olifantshuid voor nodig. Dat de schoolleiding jou zomaar voor de leeuwen heeft gegooid, is eigenlijk te gek voor woorden. Ook dat je daarna zonder noemenswaardige ondersteuning te hebben gekregen midden in het schooljaar aan de kant bent gezet, roept bij mij de nodige vraagtekens op.

Door deze gang van zaken, de gebrekkige voorbereiding, de afwezige begeleiding en het ontbreken van succes ben jij gedemotiveerd en gedesoriënteerd geraakt. Heb je er ooit aan gedacht eens een kijkje te nemen op een mts, hts of universiteit? De sfeer zal je daar veel beter bevallen. De studenten aan deze vervolgopleidingen zijn wat ouder, over het algemeen beter gemotiveerd en bovenal: geïnteresseerd in techniek.

Anton van Rossum

Terug naar overzicht