Als ik zie wat we tegenwoordig overal totaal overbodig aan energie verkwisten, dan schrik ik me een hoedje. Velen schijnt het echter niks te doen. Lampen die altijd aan zijn in museumtoiletten in een kelder waar nauwelijks een bezoeker komt. De matrassenoutlet die zijn naam ook ’s avonds duidelijk wil uitdragen en welgeteld 24 halogeenbuitenspots, van ik schat wel zo’n vijfhonderd watt per stuk, gaten in de nacht laat branden. Moet dat nou, vraag ik me af. Ledlampen worden nu echt een optie. Ze worden iedere dag goedkoper en het dodelijk witte licht is tegenwoordig gelukkig wat meer ‘mellow’. Triest was die keer dat ik op een congresje was over nota bene groene onderwerpen – cradle to cradle, cyclisch hergebruik van materialen, eco-gedoe. Om licht en geluid te verzorgen, hadden de goedbedoelers een willekeurig AV-clubje ingehuurd dat doodleuk op de proppen kwam met een stal enorme theaterspots die zelfs de hele rij belangrijke heren op de kleine bühne aan het zweten kreeg met de afgestraalde warmte. Zelfs de mensen die zich laten voorstaan op hun eco-denken gaan daarbij dus vet de mist in. Onnadenkendheid of missen ze een knopje in hun hoofd? Wat was er makkelijker geweest dan in de offerteaanvraag even een eco-zinnetje opnemen dat het energieverbuik een belangrijk criterium is voor het gunnen van de opdracht? Klaar is Kees. Weer een stapje gezet naar een energiezuinigere wereld. Maar soms struikelt het toch nog. Natuurlijk zijn er verstokte theatertechnici die ledlicht niet mooi vinden of te hard. Waarschijnlijk hetzelfde slag professionals dat kan horen of een audio-installatie volzilveren kabels gebruikt in plaats van koperen. Die groep zou ik willen zeggen: kijk eens op de site van good old Arri. Deze film- en lichtspecialist heeft een heel scala aan uiterst professionele grote ledspots. Het kan dus wel, maar het gaat weer om het knopje in het hoofd. Of die keer dat ik me weer eens sta te registreren voor een beurs. Het is hoogzomer, maar de designer die een sfeertje wil creëren, heeft het in zijn hoofd gehaald iedere zuil in het registratiehalletje aan te lichten met een flinke batterij aan peertjes. Had-ie net zo goed een heteluchtkanon kunnen installeren. Na een kwartier sta ik weer buiten, helaas met zweetplekken. Als we er zo mee omgaan, is energie toch veel te goedkoop. En waarom doet de politiek zo weinig? Waar zijn de stimuleringsacties? Postbus 51 gaat me wel uitgebreid vertellen dat ik 144 moet bellen om een dier te redden. Maar hoe groot is de dierenleedproblematiek eigenlijk nog in Nederland? De hondenkar bestaat al heel lang niet meer en welke dorpskermis heeft er nog achttiende-eeuwse attracties als ganstrekken, hanengevechten, katknuppelen en papegaaischieten? Behalve bij enkele ‘dierenbelijders’ is dat knopje in het hoofd allang om. Daar hoeft de politiek toch geen moeite meer in te steken?
Postbus 51 kan beter werken aan een meldpunt energieverkwisting: 113 red die energie. Daarbij geeft de overheid natuurlijk zelf het goede voorbeeld door haar gebouwen energetisch eens kritisch te bekijken en te optimaliseren. Met een beetje retrofit, iets meer gebouwenautomatisering en een hier en daar een simpele bewegingsmelder of tijdklok is daar volgens mij al heel veel te halen. Zo simpel kan het omzetten van een knopje in het hoofd zijn.